• facebook
  • twitter
  • rss
Οδηγός επιβίωσης στα voucher 29-64

Οδηγός επιβίωσης στα voucher 29-64

(πατήστε πάνω στην εικονά)

 

Αυτός είναι ένας οδηγός επιβίωσης για εργαζόμενους/ες στα προγράμματα voucher 29-64 (με πλήρη ονομασία «κατάρτιση και πιστοποίηση ανέργων 29-64 ετών σε κλάδους αιχμής»), που ξεκινάνε το καλοκαίρι του 2017. Αν είσαι ανάμεσα στους 23.000 «τυχερούς» που επιλέχθηκαν, θα γνωρίζεις ότι είχαν προηγηθεί τρία σχεδόν χρόνια διαφήμισης του συγκεκριμένου προγράμματος από κυβερνήσεις και ΚΕΚ ως το «απόλυτο φάρμακο» για να βρουν οι μακροχρόνια άνεργοι μεγάλης ηλικίας δουλειά στον ιδιωτικό τομέα. Γνωρίζεις πολύ καλά ότι για να σε επιλέξουν χρειάστηκε να ανταγωνιστείς άλλους 130.000 άνεργους/ες (ανάμεσα τους και κάποιους από εμάς), από τους οποίους αποδείχτηκες φτωχότερος/η, με περισσότερες ανάγκες, ή με περισσότερα χρόνια στην ανέχεια. Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι ακόμα και αυτό το πενιχρό εισόδημα που θα σου προσφέρει το πρόγραμμα το έχεις άμεσα ανάγκη, καθώς και ότι η καθυστέρηση έναρξης του προγράμματος σου έχει σπάσει τα νεύρα, βάζοντας ένα ακόμα λιθαράκι στο τείχος του αποκλεισμού σου από μια σχετικά αξιοπρεπή κοινωνική ζωή.

 

Δεν θέλουμε να σου επαναλάβουμε πράγματα που ήδη ξέρεις, τα σεμινάρια των ΚΕΚ σίγουρα θα αναλάβουν αυτό το έργο, ανάμεσα σ’ άλλα… Θέλουμε να σε βοηθήσουμε σε σχέση με πράγματα που ενδεχομένως δεν γνωρίζεις. Έχοντας συμμετάσχει σε προγράμματα voucher στο παρελθόν και εν γένει έχοντας δουλέψει ως «ωφελούμενοι/ ες» σε διάφορες θέσεις στον ιδιωτικό ή στον δημόσιο τομέα, έχουμε μαζέψει κάποια εμπειρία για το πώς μπορείς να αντιμετωπίσεις διάφορες άσχημες καταστάσεις που θα παρουσιαστούν μπροστά σου. Γνωρίζουμε αρκετά καλά πώς το όνειρο του να βρεις μια δουλειά κι ένα μικρό εισόδημα, ξαφνικά μετατρέπεται σε έναν «χαμογελαστό εφιάλτη» όταν καλείσαι να δουλέψεις χωρίς μισθό και δικαιώματα και ταυτόχρονα να είσαι υποχρεωμένος να δείχνεις την «καλύτερη σου εικόνα» στο αφεντικό. Δεν θέλουμε φυσικά να συνεισφέρουμε στο άγχος σου, αλλά να βοηθήσουμε να αντιμετωπίσεις την καθημερινή ψυχολογική τρομοκρατία που σε περιμένει.

 

Για εμάς τα voucher ως προς τον βασικό τους σκοπό δεν αποτελούν ούτε ευκαιρία, ούτε μαθητεία. Σίγουρα δίνουν σε κάποιους/ ες από εμάς την ευκαιρία να βρουν μια δουλειά των 500 ευρώ, ενώ δεν αρνούμαστε ότι ανάμεσα σε πολλές μπούρδες που θα ακούσεις, ενδεχομένως να μάθεις και πέντε χρήσιμα πράγματα στα σεμινάρια και στην «πρακτική άσκηση». Αλλά ο βασικός τους σκοπός είναι άλλος. Το να εκπαιδευτούμε στην πραγματικότητα να δουλεύουμε χωρίς μισθό και εργασιακά δικαιώματα με αντάλλαγμα ένα μελλοντικό εξιτήριο από την φυλακή της φτώχειας και της ανεργίας. Η ταμπέλα του «ωφελούμενου» διασφαλίζει ταυτόχρονα ότι ένα κομμάτι των ανέργων θα καλύπτει σε ετήσια βάση τις πάγιες και διαρκείς ανάγκες του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα που μένουν κενές λόγω των πολιτικών της υποτίμησης και της απαξίωσης της εργατικής δύναμης. Έτσι, υποβιβάζει συνολικά τα εργασιακά δικαιώματα, ενώ ταυτόχρονα αποτελεί μοχλό πειθάρχησης απέναντι σε διεκδικήσεις, προμηνύοντας το μέλλον όποιου βρεθεί στην ανεργία. Θέλει να μας κάνει να αποδεχθούμε συνολικά την ιδεολογία των αφεντικών για την εργασία: Ότι αυτή αποτελεί μια ατομική ευκαιρία ή «ωφέλεια», για την οποία πρέπει να νοιώθουμε τυχεροί και όχι να «γκρινιάζουμε» για δικαιώματα και να δαγκώνουμε το χέρι που μας ταΐζει. Συνεπώς, μας καλούν να ενσωματώσουμε την άποψη ότι εμείς φταίμε για την ανεργία και τη φτώχεια μας, και όχι αυτοί που μας την επέβαλλαν βίαια, καθώς και να αποδεχθούμε ως φυσιολογική κατάσταση την εργασιακή ζούγκλα του κόσμου του κεφαλαίου.

 

Εμείς αντίθετα υποστηρίζουμε ότι παρ’ όλη την ανέχειά μας μπορούμε να ζήσουμε ατομικά και συλλογικά ακολουθώντας έναν άλλο δρόμο. Το δρόμο της εργασιακής αξιοπρέπειας και της συλλογικής διεκδίκησης όσων δικαιούμαστε με βάση τους νόμους τους και όσων θα έπρεπε να δικαιούμαστε κόντρα στους νόμους τους. Ακόμα και τα λίγα που δικαιούμαστε με την ταμπέλα του «ωφελούμενου» δεν υπάρχει κανένας φορέας για να μας τα διασφαλίσει, παρά μόνο η συναδελφική αλληλεγγύη και δραστηριοποίηση. Αλλά κι αυτά τα λίγα τα διεκδικούμε κόντρα στη λογική του «ωφελούμενου», τα διεκδικούμε ως εργαζόμενοι που εξαιρούνται από το εργατικό δίκαιο και ζητούν τα δικαιώματα που απορρέουν από αυτό. Παλεύουμε με άλλα λόγια για τα λίγα, ζητώντας πολλά παραπάνω, το εξής ένα βασικό: να καταργηθεί η έννοια του «ωφελούμενου» και να αναγνωριστούμε από τη στιγμή που δουλεύουμε έστω και για ένα λεπτό, ως εργαζόμενοι/ες με πλήρη δικαιώματα.

 

Γνωρίζουμε τον αντίλογο: «Καλά τα λέτε αλλά έτσι πως είναι τα πράγματα δεν αλλάζει τίποτα, κι εμένα η μόνη διέξοδος για να βρω δουλειά αυτή τη στιγμή είναι αυτά τα προγράμματα. Δεν είναι πιο συμφέρον οπότε να κοιτάξω πώς θα επιτύχω αυτόν το σκοπό χωρίς να εκτεθώ στην εργοδοσία;». Δεν διαφωνούμε ότι μπορείς να προσπαθήσεις να βρεις δουλειά μέσα από τα voucher, αρκεί βέβαια να μην πατήσεις επί πτωμάτων και να μη χρειαστεί να φιλήσεις κατουρημένες ποδιές… Καταλαβαίνουμε πολύ καλά επίσης ότι με τα αφεντικά είναι πανεύκολο να μιλήσεις σε ευχάριστο κλίμα για χίλια δυο πράγματα, αρκεί να μην αναφέρεις κάποιες «τζιζ» λέξεις όπως μισθός, δεδουλευμένα, δικαιώματα, συνδικαλισμός. Διαφωνούμε σε δύο σημεία. Πρώτον: Ότι άμα απλά κοιτάξεις την πάρτη σου και δουλέψεις σιωπηλός και υπάκουος θα βρεις σίγουρα τον δρόμο για μια αξιοπρεπή εργασία και ζωή. Δεύτερον: Ότι τίποτα δεν αλλάζει κι οι συλλογικοί αγώνες δεν έχουν καμία αξία.

 

Τα τελευταία δύο χρόνια, από την εμπειρία μας μέσα από τη συνέλευση «ΝΟ-ωφελούμενοι» και πιο πριν μέσα από τη «Συνέλευση εργαζομένων/ανέργων στην κοινωφελή εργασία και στα προγράμματα ΟΑΕΔ/ΕΣΠΑ» (ΣΥΝΕΚΟΧ), έχουμε δει ένα σωρό πράγματα που έχουν σχέση με την εργασία μας να αλλάζουν ως αποτέλεσμα συλλογικών αγώνων που δώσαμε. Τα «κοινωφελή προγράμματα» στο δημόσιο όταν πρωτοξεκίνησαν είχαν πολλά παρόμοια χαρακτηριστικά με τα voucher του ιδιωτικού τομέα. Έλλειψη μισθού, αδειών, πληρωμή σε δόσεις, δυο αφεντικά τα οποία σε πετούσαν μπαλάκι το ένα στο άλλο όποτε ζητούσες να πληρωθείς. Οι συλλογικοί αγώνες που δόθηκαν έχουν διασφαλίσει πλέον ότι οι «ωφελούμενοι» σε «κοινωφελή προγράμματα» πρέπει να πληρώνονται κάθε μήνα, μπορούν να απουσιάζουν από την δουλειά, να αρρωσταίνουν χωρίς να χάνουν μισθό κτλ. «Ναι», θα πει κάποιος, «όμως αυτά που γίνονται στο δημόσιο, δεν γίνονται στον ιδιωτικό”. Ισχύουν πράγματι οι χαοτικές διαφορές στο καθεστώς εργασίας, δεν λέμε ότι μπορούμε να επαναλάβουμε μηχανικά τους αγώνες που δόθηκαν στα κοινωφελή προγράμματα για να κατακτήσουμε δικαιώματα ως voucherάδες. Λέμε ότι όπου δόθηκαν αγώνες, είτε στο δημόσιο είτε στον ιδιωτικό τομέα, οι συνθήκες εργασίας άλλαξαν προς το καλύτερο. Στα voucher ξέρουμε π.χ. πως όλα τα προηγούμενα χρόνια μόνο η κινητοποίηση των voucherάδων διασφάλισε την κάπως έγκαιρη πληρωμή των δεδουλευμένων.

 

Αν περιμένεις μέσα από αυτόν τον «οδηγό επιβίωσης» κάποια μαγική λύση στα προβλήματα που θα βρεις μπροστά σου στα voucher 29-64, θα σε απογοητεύσουμε. Έχουμε επιλέξει να μην περιμένουμε θαύματα και σωτήρες αλλά να βασιζόμαστε στις δικές μας δυνάμεις, χωρίς τις πλάτες κανενός κόμματος και εργατοπατέρα, μέσα από οριζόντιες και αυτο-οργανωμένες διαδικασίες, ανοιχτές σε κάθε εργαζόμενο/η και άνεργο/η. Προσπαθούμε σίγουρα η συσσωρευμένη εμπειρία μας, η οπτική και οι προβληματισμοί μας να σε βοηθήσουν να αντέξεις την πίεση της απλήρωτης εργασίας. Κι ελπίζουμε να συναντηθούμε στο όχι μακρινό μέλλον σε αγώνες για όλα όσα δικαιούμαστε και τα στερούμαστε.

 

2 Comments

  1. I.P78 · 20/08/2017 Reply

    Μεγάλη απάτη παιδιά!

    Ακομα δεν έχω ξεκινήσει καλά καλά την πρακτική,και ήδη νιώθω σαν να πηγαίνω σε κάτεργο,ενώ έχω ρίξει άπειρους καυγάδες με τους υπεύθυνους των ΚΕΚ,για την παραπληροφόρηση καθώς και το συνολικό εμπαιγμό.

    Τα χρήματα θα καθυστερήσουν δραματικα,η πρώτη δόση της θεωρίας θα έρθουν μάλλον τέλη Οκτώβρη κι αν,όπως αναγκάστηκαν άβολα να παραδεχτούν,αλλά φυσικά αρνούνται οποιαδήποτε ευθύνη.

    Στο μεταξύ πως θα πληρώνουμε τις μετακινήσεις μας,καθώς και τα έμμεσα έξοδα που έχει ένας εργαζόμενος,(ρούχα,παπούτσια,εμφάνιση),δεννοιάζονται πως θα βγουν.Εγω για παράδειγμα είμαι "πωλήτρια λιανικής",και υπάρχει η απαίτηση να είμαι ευπαρουσίαστη.

    Πρέπει επιτέλους να ακουστεί η φωνή μας.

  2. Mary · 26/09/2017 Reply

    Καλημέρα σας.

    Ανήκω κι εγώ στους 23.000 ταλαίπωρους voucherάδες 29-64. Να ρωτήσω τι μπορούμε να κάνουμε? Πως μπορεί να ακουστεί η φωνή μας. Υπάρχουν συνελεύσεις, ή άλλες ενέργειες από τα προηγούμενα voucher, π.χ. του τουρισμού??

    Γιατί άκουσα ότι τα χρήματα θα έρθουν τέλη Οκτώβρη (I.P78, που το μάθατε εσείς??) και μέχρι τότε πως ζούμε μετακινούμαστε???

    Πρέπει επιτέλους να ακουστεί η φωνή μας!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

     

     

Leave a reply